Advaita betekent letterlijk geen-twee ofwel non-dualiteit. Het is een non-dualistische manier van denken die de zoeker helpt zijn eigen illusies te doorzien en daarmee zelfrealisatie mogelijk maakt.

De kern is het zelfonderzoek wat gedaan wordt om te kunnen ontwaken uit de droomstaat en dat onderzoek concentreert zich rond de vraag: ‘Wie ben ik’. De Advaita filosofie, ofwel Advaita Vedanta is een oude en nog steeds bloeiende traditie, die veelal toegepast wordt in satsang en in retraite. In de interactie met een spiritueel leraar of goeroe worden aanwijzingen gegeven of vragen gesteld die je bewust maken van dat wat je werkelijk bent. In deze dialoog kan de illusie worden doorzien.

Deze interacties zijn een onmisbare factor in het proces van zelfrealisatie. Het onophoudelijk verwijzen naar het kennen van het zelf, brengt je voorbij de ratio, voorbij de woorden, naar het ware zelf, dat puur bewustzijn is, gelukzaligheid is en niets anders dan het leven zelf is. (in het Sanskriet heet dit Sat Chit Ananda)

De Advaita traditie is in het westen groot geworden via de teachings van Ramana Maharshi, één van India’s grootste leermeesters. Nog steeds zijn zijn leringen van onschatbare waarde. Velen zijn in zijn voetsporen getreden en bieden retraites en satsangs over de hele wereld.

Emilia over Advaita en zelfonderzoek:

“De leermeesters die voor mij persoonlijk van betekenis zijn geweest in het proces van ontwaken, zijn zowel Advaita leraren, als niet-Advaitaleraren geweest. Ofschoon verschillende achtergronden, hebben ze allemaal onophoudelijk verwezen naar de ware essentie en middels onderzoek de aannames die ik over mezelf had ter discussie gesteld.

De eerste die mij de liefde voor het zelfonderzoek bijbracht was Ted Wilson, bij wie ik intern heb gewoond. Hoever mijn inzicht ook ging; hij nam nooit genoegen met wat ik dacht te weten en veegde keer op keer weer alles van tafel. In India ontmoette ik Sri Bhagavan, waar ik de kant van overgave (bhakti) leerde kennen. Daar vond mijn eerste verlichtingservaring plaats. Het bleek geen eindpunt, maar een startpunt te zijn. Valkuilen, uitglijders en identificatie met de non-duale staat passeerden allemaal de revue. De aanvankelijke ervaring kristalliseerde zich verder uit in retraites, bijeenkomsten en satsangs van o.a. Hans Laurentius, Joanika Ring, Jan van Delden, Isaac Shapiro, Prajnaparamita, Byron Katie en Unmani.

Nadat mijn gids in India er op aandrong toch vooral te delen over mijn ervaringen en satsangs te gaan geven, bleek nog een laatste hobbel te gaan. De gedachte dat ‘ik’ het was die bevrijd was, vatte keer op keer post. Dankzij Gangaji en Adyashanti liet ook deze illusies los en was het moment van satsang met Emilia geboren.

Advaita, Vipassana en Oneness... alles heeft de revue gepasseerd. Nooit is het de vorm geweest die verlichting heeft doen plaatsvinden, maar is het de verlichting zelf geweest die zich heeft uitgedrukt.

Ramana Maharshi

Isaac Shapiro

Gangaji

Adyashanti

Sri Bhagavan