Afgelopen sevadag werd er ineens zo iets helder in mij.
Er is altijd een enorm vertrouwen in mij geweest dat alles wat we als team aanpakken gewoon goed komt. Ik maak dan ook liever eigenlijk nooit heel erg concrete afspraken over wie wat doet, maar ik ga er vanuit dat als we gezamenlijk iets aanpakken we er allemaal gewoon voor gaan. Dat persoonlijke zaken dan even aan de kant gezet worden, totdat de taak klaar is of we ondertussen communiceren en afstemmen dat iemand er even tussenuit glipt voor iets voor zichzelf. Het kan dan heel fijn stromen…. dat is de gedachte.
Tijdens de sevadag sprak ik met iemand anders die juist wel heel graag meer concrete afspraken wilde over wie wat wanneer doet. Omdat we al een afstemming hadden gehad en ik het gevoel had dat het die dag organisch mocht ontstaan gebeurde er iets in mij toen ik in ineens hoorde: Ja maar ik wil nog even tijd voor mezelf en dan is een afspraak maken gemakkelijker’.
En dat raakte heel erg diep!
Eenmaal thuis ging ik kijken: De tranen rolden over de wangen, want ineens zag ik dat mijn vertrouwen echt nergens op gebaseerd was. Andere mensen zitten er niet hetzelfde in als ik. En ineens werd het me helder… het is de andere kant van de medaille! Mijn ‘vertrouwen’ tegenover de ‘controle’ van de ander. En ik zag daarin de krampachtige positie (controle!) die dus ook door mijn persoontje ingenomen werd. Het enige ‘vertrouwen’ dat daarin zat, was enkel een aanname dat iedereen er net zo als ik over denkt.
En na dit alles gezien te hebben ging ik kijken wat daarachter zat. Waarin vond dit allemaal plaats? Daar viel het echte kwartje en als een kaartenhuis viel de hele constructie van overtuigingen in elkaar.
In dat Zelf, die ruimte, die Stilte gaat alles precies zo zoals het gaat en is alles precies zoals het is. Het was een les die even heel hard nodig was.
