Een huiselijke sevadag gisteren in een gemoedelijke sfeer.
Een beeld dat me vooral is bijgebleven: Caroline knus in een hoek van de bank bij het raam. Naast haar een mandje met klosjes garen. In haar handen naald en draad en de jas van Emilia. Achter haar buiten een verstilde wereld van sneeuw.
In een andere hoek van de kamer zit Marjolein bij het altaar. Naast haar een emmer water, in haar handen een doek. Met kalme bewegingen ontdoet ze de beelden van stof.
En aan de keukentafel een gesprek waarin Emilia ons leert hoe belangrijk het is om niet in automatische reacties te vervallen als er iets verandert in een organisatie (iemand gaat weg, taken komen vrij). Om dan niet automatisch de gaten op te vullen maar er juist in te ontspannen en het niet-weten te verwelkomen. Eerder opgetuigde structuren hoeven niet te blijven bestaan.
We worden uitgenodigd om alles steeds opnieuw met een open en frisse blik te bekijken. Steeds opnieuw ontdekken of iets gedaan wil worden en om te voelen wat klopt. We mogen leren om in onszelf een kompas te vinden dat voorbij gaat aan het denken, het ik-belang en de emoties. We mogen leren om te leven vanuit vertrouwen, een zuiver Voelen en een hoger Weten.
De woorden van Emilia raken. Ze maken het bewegen in de wereld intiem en brengen het thuis.
